یکی از دغدغه‌های بسیاری از مادران و پدران محترم تربیت دینی کودکانشان است.

همین امر سبب شده تا به دنبال یک روش موثر برای جذب کودکان شان نسبت به امور دینی باشند از سوی دیگر همه والدین می‌دانندکه یکی از آموزه‌های مهم دینی که نقش بسیار موثری در تربیت دینی فرزندانشان دارد ، نماز است .

لذا به دنبال شیوه‌های کاربردی برای جذب و علاقه فرزندانشان به نماز می‌باشند .

نماز خواندن و نمازخوان کردن کودکان یک فرایند تربیتی است که دقت زیادی را می‌طلبد. ابتدای امر باید در خانه و خانواده شروع شود و بعد اجتماع بزرگتر که مدرسه و جامعه باشد. آموزش نماز باید همراه با تشویق و محبت باشد و با بالا رفتن سن کودک ، پشتیبانی فکری او از لوازم تربیت محسوب شود.

او باید بداند چرا نماز می‌خواند . این امر سبب می‌شود تا تربیت او پایدار باشد.

امر به نماز، امری عینی است یعنی کودک باید ببیند که در خانه ، مدرسه ، اجتماع و ... نماز می‌خوانند و با خدای متعال ارتباط دارند و صرف گفتن و شنیدن اثرگذاری کمی خواهد داشت.

کودک در خانواده نماز خواندن آنها را می‌بیند و الگوبرداری می‌کند اما وقتی بزرگتر می‌شود این الگوها او را اقناع نمی‌کنند و روح جستجوگر او را سیراب نمی‌کنند...

حال نقش مدرسه به عنوان خانه دوم جلوه می‌کند هر چقدر محیط تربیتی مدرسه با خانه نزدیک‌تر باشد یعنی امر شدن و نماز خواندن همه دوستان و معلمین کودک و دست کشیدن از کار و درس در موقع اذان را ببینند الگوهایی که در ذهن خود داشته تثبیت می‌شود و این امر به عنوان یک امر ارزشی در وجود او ثابت می‌شود.